همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی

به پیام آشنایی بنوازد این نوا را

همه روز در حیرتم من که دل شمس ضیاا

به پیام دلربای به زند باب مارا

روزگارا به ما وفا نکردی به پیامت میکشانیم

همه عالم قضا را

به جهان پیاممش داد به جهان خواهدم گفت

که این وفای آشنایی نبود به نفع مارا

همه عصر در این امیدم که بنگرم ز جلالت

نکنم ز این علاوه به خدا عاشقم من

روزها فکر من این است و همه شب سخنم

که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام آمدنم بحر چه بود

به کجا می روم آخر ننمایی وطنم