امروز برای دومین بار اومدم به داشبورد تا چیز تازه ای رو بنویسم به عطف و جشن گرفتن باز شدن دوباره وبلاگ که یه دفعه شوکه شدم یعنی از یه لحاظ خیلی هم خوشحال شدم.
یعنی بعد از چهار روز تو اون روز 300 بازدید داشته باشه. خیلی خوبه. به دیر آپ کردنش می ارزه.
واقعا احساس خوبی داره!!!!
از همه شما دوستداران تشکر و قدردانی مینمایم.
همین
پینوشت: اون بازدید که نوشتم واقعی بود. باور کن!!
بعد از این متن خداحافظی خیلی دل گرفته بود یعنی اون روز خیلی حالم بد بود و یه دفعه تصمیم گرفتم که اینجا رو ببندم و خلاص ولی نتونستم یعنی نشد.
میدونید انسان بی وبلاگ برای یک معتاد اینترنت خیلی سخته یعنی وقت نمیگذره زمانی که میخوای تو این اینترنت ول برگدی. ( اینجا هم که حل شد و هر چند هرزگاهی اینجا چیزی مینویسم
ولی این روز ها همه گیردادن به موهای من یعنی تبدیل شده به مسئله جهانی!
فرض کنین از کودک بچه 5/2 ساله گرفته تا گدای سر کوچهاخه نمیدونم من که علاقه دارم موهام رو بلند کنم تا آخر مرداد ماه چرا این قدر ول نمیکنن!!
باید یه فکر اساسی کرد به این مسئله؟؟؟
بعد ها کی وقت کردم براتون مینویسم
تمام
