حس عجیبیست در این لحظات خاص برای معشوقی خاص نوشتن.لرزش دستانم که با قاه قاه خندشان شور و احساسشان را بیان که نه، پنهان می کنند. نوشتن را برایم مشکل می کند چون این مستی ماورانی درک و بیان است. زمانی که تو را میبینم قدرتم،توانم از دستم گرفته میشود.نمیدانم از چیست که در کنار تو ، در حضورت تو این قدر هیچ و پوچ نمیشوم.گم میشوم. نمی تونم جلوی خودمو بگیریم .به تو نمیتونم بی توجه باشم.در کنارت نابود میشم.ضعیف میشم.کوچک میشم.نمیتونم فکر کنیم.با اینکه که دلم خواهد سوخت و خیلی سختی خواهم کشید و با اینکه میدونم امکان پذیر نیست این ماجرا ولی با شدت میخوامت.چند لحظه قبل دستم را درزا کردی به آتش.وسط شعله ها.این یک آتشه و میسوزم اما دردشو احساس نمیکنم.